Zwiedzania ciąg dalszy.

Po śniadaniu wjeżdżamy na taras na dachu, by rozejrzeć się po okolicy. Ciekawe widoki. Na 12:00 mamy wykupione wejściówki do Sagrada Familia. Po drodze wstępujemy do kawiarenki na kawę i na croissanty. I zonk - zaczyna się ulewa. Vis a vis kawiarni jest sklepik, w którym zaopatrujemy się w przeciwdeszczowe poncha i udajemy się do katedry mocząc tylko spodnie od kolan w dół i buty. Wyschną w katedrze... Obiekt robi wrażenie - i jego ogrom i nieprzebrane tłumy zwiedzających, gwar we wszystkich językach... Szkoda, że nadal trwa remont, bo dźwigi jednak psują widok. Ulewa spowodowała, że nie mamy możliwości wjazdu na wieżę - ze względu na bezpieczeństwo zwiedzających (śliskie posadzki na wieży). Szkoda.

Inicjatorem budowy było stowarzyszenie religijne, które pragnęło stworzyć kościół przebłagalny ku czci Świętej Rodziny. Gdy pierwszy architekt Francisco de Paula del Villar zrezygnował, projekt przejął 31-letni Antoni Gaudí. Gaudí poświęcił budowie ostatnie 43 lata życia. Zaplanował świątynię z 18 wieżami, trzema bogato zdobionymi fasadami (Narodzenia, Męki i Chwały) oraz wnętrzem przypominającym las.W czerwcu 1926 roku Gaudí zginął tragicznie, potrącony przez tramwaj. Został pochowany w krypcie ukończonej za jego życia kaplicy wewnątrz bazyliki. W 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, wybuch pożaru zniszczył część warsztatów Gaudíego oraz jego oryginalne modele i szkice. Budowę kontynuowano na podstawie zachowanych fragmentów. Dzięki postępowi technologicznemu i nowym metodom projektowania, budowa przyspieszyła. Luty 2026 roku przyniósł historyczny przełom – ukończono najwyższą wieżę Jezusa Chrystusa, która ma 172,5 m wysokości, co czyni Sagrada Família najwyższym kościołem świata. Na zewnątrz, po lewej stronie wejścia znajduje się magiczna tablica z cyframi. Jest to słynny kwadrat liczbowy umieszczony na fasadzie Męki Pańskiej, zaprojektowany przez rzeźbiarza Josepa Marię Subirachsa. Jego głównym celem jest nawiązanie do śmierci Jezusa – suma liczb w każdym kierunku zawsze wynosi 33 (wiek Chrystusa w chwili ukrzyżowania).

Po prawie trzech godzinach zwiedzania przemieszczamy się do Park Güell. Park Güell to jeden z najważniejszych zabytków Barcelony, zaprojektowany przez katalońskiego architekta Antoniego Gaudíego. Jego historia jest fascynująca i obejmuje ponad 100 lat zmian – od śmiałego, prywatnego przedsięwzięcia deweloperskiego, które poniosło porażkę, aż po zjawiskowy park miejski. Nazwa parku pochodzi od Eusebiego Güella, zamożnego katalońskiego przedsiębiorcy i mecenasa sztuki. Zainspirowany angielskim ruchem „miast-ogrodów”, Güell zakupił w 1899 roku skaliste, pozbawione roślinności wzgórze (Muntanya Pelada) i zlecił Gaudíemu stworzenie na nim ekskluzywnego osiedla dla bogatej elity Barcelony. Antoni Gaudí zaprojektował samowystarczalne miniosiedle. Koncepcja zakładała budowę 60 domów, dróg, wiaduktów, placów oraz wspaniałych wejść z budynkami przypominającymi kształtem chatki z piernika. Projekt jednak okazał się klapą. Do 1914 roku udało się sprzedać zaledwie dwie działki (jedną kupił sam Güell, a drugą przyjaciel Gaudíego). Reszta terenu ze względu na wysoką cenę i dużą odległość od centrum miasta nie znalazła nabywców. Z powodu braku zainteresowania inwestycję wstrzymano.

Włóczymy się po parku prawie do zamknięcia.

Zdjęcia (15)

Komentarze (0)